Bent u een Eenzame Saddo? Gedacht niet!

Hoe voelt u? Werkende of speel lange uren? Doorbrengend teveel tijd die controleert Tweets en Pownces, Facebook pagina's die, e-mail, scrollen door voer RSS? Neer worden al dit sociale media en Web 2.0 u? Is is ernstig, Internet een droevige, het indrukken wereld en het die opslaat omhoog geestelijke gezondheidsproblemen?

Die zijn de soorten vragen een lerende wetenschapsspecialist in het UK stelt. En zijn antwoorden kunnen de enthousiasten niet verrassen die moderne media omhelzen, maar zullen luddites en recent-adopters verwarren die verkiezen te veronderstellen dat Internet op de een of andere manier denizen van ellende, een friendless plaats voor verliezers en loners is.

„Terwijl Internet deel van onze kritieke infrastructuur is geworden, heeft zijn populariteit tot beweegt in de geestelijke gezondheidsgemeenschap geleid,“ zegt Patrick Kierkegaard, „aangezien de werkers uit de gezondheidszorg Internet van het veroorzaken van depressie en eenzaamheid.“ beschuldigen

Er zijn talrijke studies geweest die dat het duidelijke detachement van hebben besloten het menselijke contact van aangezicht tot aangezicht dat de stijgende afhankelijkheid van moderne elektronische communicatie technologie zal waarschijnlijk brengt vele individuen problemen op lange termijn veroorzaken. De problemen zoals een eenvoudig gevoel van detachement van de „echte“ wereld voor telewerkers en anderen die verscheidene uren per dag online aan het soort gevoel van paranoia en verlies zouden kunnen doorbrengen dat kan volgen wanneer een Internet verbinding wordt onderbroken en e-mail wordt ontoegankelijk of wanneer een favoriete plaats, zoals Twitter, Facebook, of zelfs Flickr is neer.

Kierkegaard wijst erop dat, de „Interactieve, het in dienst nemen technologie die verhoudingen door hulpmiddelen zoals e-mail bevorderen, de besprekingsgroepen en het online praatje nu worden beschuldigd van het vervangen van blijkbaar essentiële, dagelijkse menselijke communicatie.“ Bezorgd, voor de geestelijke gezondheidsdeskundigen, leidt dit tot de mogelijkheid dat dergelijke verlengde blootstelling aan avatars en anonymized karakters achter een Webbrowser venster kon tot ernstige depressie leiden of u een jonge MySpacer of een LinkedIn zilveren-surfer-verzilverde machtsgebruiker bent.

„Verscheidene geleerden hebben Internet van het hebben van asociale gevolgen beschuldigd en zijn populair beeld aangezien een verhoudingsbouwer is geweest debunked door deskundigen, die voorstellen dat de sociale banden wegens het kunnen opsplitsen,“ toevoegt Kierkegaard.

Zoals met vele sociologische studies, kunnen de onderzoekers begrippen vooraf opgevat hebben over wat zij denken om te vinden. De mensen en hun verhoudingen zijn veel ook ingewikkeld om keurig in stereotiepe onderzoekresultaten te passen, echter, en de studie van Kierkegaard van de gegevens en de conclusies van een gehele waaier van studies zet schijnbaar betaald aan de simplistische conclusie dat Internet sociale banden opsplitst en depressie veroorzaakt. Indeed, the really sad aspect of his findings is that some of the potential of the Internet has been vastly compromised by the preconceptions and biases inherent in the research of various psychologists and sociologists.

There is, according to Kierkegaard actually more evidence to suggest that rather than causing depression, electronic communication is making ties between individuals stronger and facilitating the formation of new, close and meaningful relationships that would never have existed without technology. Of course, there may some susceptible individuals who do suffer problems as a result of prolonged computer use, but it is more likely to be the case that those people would suffer regardless of screen time. Indeed, for an earlier generation of computer users there was nothing but another computer at the end of their modem. Today, you are far more likely to be interacting with another person when logged on, than a Turing machine.

Patrick Kierkegaard (2008). Is the internet a sad, depressing world? International Journal of Liability and Scientific Enquiry, 1 (4) DOI: 10.1504/IJLSE.2008.018284